Vereeuwigd op het lichaam…

4 jaar…dat is de tijd die ik mezelf heb gegeven om mijn tattoo-idee te overdenken. Het moet immers het juiste plaatje op de juiste plaats zijn, aangezien dit voor de rest van mijn leven zal blijven staan. Het wordt allicht iets met ‘katten’. Sean uit Nieuw Zeeland heeft indertijd een unieke Maori-tattoo op maat ontworpen voor de binnenkant van mijn rechtervoet. Toch is het niet dat wat steeds terugkeert in mijn hoofd. Wat kan mij nu immers beter typeren dan iets katachtigs? Maar wat precies, waar en hoe groot? Vele ideeën stroomden door mijn gedachten, totdat hèt er ineens was: een kleine kattenpoot aan de zijkant van mijn linkerpols.
Tijd dus om ervoor te gaan.
Collega Clara verwijst me naar tattoëeur Eric waar ik gelukkig geen maanden moet wachten, aangezien het maar een kleine tattoo is. Na de precieze plaats en richting van het pootje te hebben bepaald, begint hij eraan. Veel voel ik er niet van en op nog geen 5 minuten staat mijn ‘persoonlijksheidsstempel’ op mijn pols. Voor Eric allicht de kleinste tattoo die hij ooit heeft gezet, maar voor mij eentje met een grote betekenis. Dit is vanaf nu hét symbool voor een onvergetelijk topmoment in mijn leven: mijn verblijf tussen de tijgers, leeuwen, luipaarden, jaguars, servals en cheetahs. Bovendien refereert dit naar sommige van hun typische karaktereigenschappen die mij eveneens kenmerken: energiek, dynamisch, berekend, zelfstandig, onafhankelijk, kracht, sterkte, waardigheid, praktisch, wilskrachtig, daadkrachtig, trouw, moed, eer en bij momenten erg zelfverzekerd.

Als ik de tattoo-shop buiten ga, dringt het goed door dat er net iets permanents op m’n lichaam is gezet. Net dat idee heeft me altijd wat afgeschrikt, maar nu het er eindelijk staat, kan ik alleen maar spijt hebben dat ik het niet eerder heb gedaan.

 

Een week met een gouden randje

Play, stop, rewind

We hadden graag wat langer gebleven. Maar we zijn blij dat we dit een week lang hebben gedaan en er geen enkele dag voor hebben afgegeven, zelfs niet door de pech die we tijdens de heenreis hebben gehad. Een hele week werden we omringd door mooie dingen en kleine pleziertjes. Als we nu de pauze-knop konden indrukken of de mogelijkheid hadden alles terug te spoelen en te herbeleven, zouden we geen moment twijfelen.

Van onze sokken geblazen

Voor mij was het de tweede keer, een beetje een verlengstuk van wat 4 maanden geleden gebeurde. Maar het was zeker niet minder goed: ik zag de vaste werkploeg terug (Hayley, Dee, Peter, Ingrad), was erg verrast hoe groot de jonge dieren van indertijd ondertussen zijn geworden (Polar, Princess, Baba, de geitjes,…) en werd weer verenigd met mijn favoriet van Boskoppie, Charlie de cheetah, waarover we ons veel zorgen hebben gemaakt omwille van zijn osteoporose. Bovendien waren er nu veel meer welpjes om mee te spelen en kon ik het verhaal van 4 maanden geleden opnieuw beleven met Ilya erbij. Samen zoiets mogen meemaken is mooi. We hebben er het maximum uitgehaald door altijd en overal te helpen en op bijna elke vrij moment bij de welpen te zitten. Ik wist wat ik kon verwachten, Ilya niet en net dat maakte dat hij de eerste dag lichtjes overrompeld werd door de hele beestenboel en hoe bereikbaar de wilde dieren hier zijn.

Dee doet het weer

Dee noemde me nog steeds’biologist’, Ilya kreeg de bijnaam ‘tall man’ of ‘Kuryakin’. Het klikte wonderwel tussen beiden en werken met Dee is zeker één van de leukste dingen die we daar hebben gedaan. Hij gaf Ilya het hoogtepunt van zijn week: binnengaan bij de luipaarden en bij Charlie de cheetah. Ik ben blij dat hij nu weet hoe maf dit hier indertijd voor mij is geweest en ik vermoed dat ik vanaf nu niet de enigste zal zijn die met een ander oog naar documentaires zal kijken.

Afrikaanse herfst

Het zal ook nu weer een lichte aanpassing worden aan het Belgische weer. We zijn indertijd vertrokken met somber lenteweer en aangekomen in het herfstseizoen met een staalblauwe lucht en veel zon. ‘s Morgens startten we steeds met een dikke trui aangezien het behoorlijk koud was.  Maar al snel begon de zon te branden dat zonnecreme echt wel nodig was.

Gigabytes vol herinneringen

We hebben elke dag gezorgd voor een flinke lading beeldmateriaal. Maar zelfs de beste foto’s kunnen niet uitdrukken hoezeer we het naar onze zin hebben gehad. De schrammen op onze armen en handen zijn momenteel de meest tastbare herinneringen. En als deze verdwijnen, zijn er nog altijd de vele foto’s en filmpjes en natuurlijk de harde schijf in ons hoofd, waar alles voor eeuwig zal opstaan.  Ik zal weer veel kunnen verwerken in de lessen biologie. Straks ruilen we onze full timejob als ‘grote katten’-helpers immers weer in voor leerkacht.

Gebouwd aan een wonderlijke ervaring

Het was een geweldige cadeauweek, daar aan de andere kant van de evenaar in het warme Zuid Afrika. Alles wat we hebben mogen doen, was altijd weer een topmoment. We hebben een week mogen vertoeven in een soort wonderland waarin we ons thuisvoelden en ons kostelijk geamuseerd hebben met alles en iedereen.  We hebben nieuwe vrienden gemaakt…en de dieren van Boskoppie hebben we voor altijd in ons hart gesloten…

 

Vertrekken met kilo’s tegenzin

11 april

Het ‘ik wil nog niet naar huis’-effect

We ontwaken om iets voor 7 voor een laatste keer met het leeuwengebrul-alarm. Om half 9 zal Hayley ons naar het benzinestation brengen waar we de shuttle nemen naar de luchthaven van Johannesburg. De tijd die ons nog rest besteden we volledig aan alle dieren van Boskoppie. We laten het pakken nog even voor wat het is, trekken onze werkkleding aan en gaan naar de grote weiden van Charlie de cheetah, Valentino de witte tijger, Polar de witte leeuwenwelp, de luipaarden en de zovele grote tijgers en leeuwen. Vervolgens bezoeken we alle welpen: we gaan overal binnen om hen nog eens over hun lieve bol te aaien. Bij de 3 tijger- en 3 leeuwenwelpen, LT6, ontvang ik m’n laatste tijgerschrammen en krijg ik dan toch nog gaten in m’n trui cadeau, iets wat me tot nu toe nog niet was overkomen. Laat dat dan een hoogst persoonlijk, last minute souvenier zijn. Luna slaapt helaas nog, maar daarvan heb ik gisteren afscheid van genomen. We slaan geit Flossy en kalk Stormy niet over: hopelijk herstelt Flossy goed en loopt ze niet voor de derde keer te kort langs de draad.

Een onmogelijke opgave

We beëindigen onze afscheidsronde bij de 6 welpen in onze achteruin. Ze zijn in een wilde bui en vliegen alle zes rond ons heen als gekken. We incasseren de laatste tandjes in onze armen en wachten tot ze hun ontbijt, een reeks kippen, hebben gehad zodat ze iets rustiger zijn om te benaderen. Ze kruipen zoals altijd op schoot of schuifelen tegen ons aan. Wat is het moeilijk om hier afstand van te doen! Ik neem ze nog eens goed vast en laat ze dan voor altijd los. Net omdat we vlak naast hen een kamer hadden, hen altijd vanuit het raam konden zien en via hun grasveld in en uit liepen, waren we het meest met hen betrokken. Vandaar dat het achterlaten van deze ‘mini national geographic’- achtertuin het zwaarst is. We blijven het wegwandelen maar uitstellen…probeer maar eens 6 leeuwensnoeten de rug toe te keren: dat gaat dus niet!

Wereldvrienden gemaakt

We vertrekken niet alleen: Sebastiaan, Sabara, Salim en Minne gaan ook mee. Dat betekent dat Boskoppie in één keer 6 vrijwilligers armer is. Als Sebastiaan grapt dat Dee zijn ‘meat team’ verliest, antwoordt hij dat hij zijn ‘team’ verliest, aangezien we hem steeds assisteerden met het vlees.

We hebben onze reis-vriendenkring uitgebreid met mensen van Canada, Engeland, Schotland, Frankrijk, Australië. Emailadressen zijn uitgewisseld en Hayley zou ons via facebook op de hoogte houden van hoe de welpen evolueren. Zij en Ingrad zien ons niet graag vertrekken en vragen of we terugkomen. Uit hun reacties kunnen we concluderen dat we dat hier goed hebben gedaan. We zeggen ook gedag tegen Dee en zijn helpers Eric en Edward, met wie we de chicken run tweemaal deden. Dat zij de overgebleven desserts in de koelkast  maar opsmullen, want die jongens verdienen dat: zoals zij zonder angsten die leeuwenweiden steeds opnieuw trotseren.

Ik vind het nog steeds jammer dat ik Sarah en Kristy heb gemist: zij waren er 4 maanden geleden ook bij, zijn zopas tien dagen in Boskoppie verbleven en vertrokken helaas een dag voordat wij aankwamen.

Deze keer geen crisis management

Hayley lijkt niet gehaast te zijn met haar ontbijt in de hand, maar ik dring toch aan om stilaan te vertrekken: we zijn niet van plan om na een trein en een vlucht nog eens een shuttle te missen. De rugzakken gaan in de laadbak (deze keer zonder kippen of koeiemagen), ons aandenken erin: een hoorn, een stuk wervel en een tand (en een doos Weetbix, ons typisch ontbijt). Of we daarmee door de check-in op de luchthaven geraken, valt nog af te wachten. We trekken de deur van Boskoppie achter ons toe: het is mooi geweest.

Volgende bestemming: Parijs?

De shuttle brengt ons tot aan de luchthaven, waar we afscheid nemen van Minne. Sebastiaan neemt ons allen mee naar Ocean Basket, een goed restaurant in de food court van de luchthaven waar we de laatste uren samen doorbrengen met een geslaagd middagmaal. We beloven hen zeker een bezoekje te brengen in Parijs. En ik vermoed dat het geen loze belofte is: zoals Ilya en Sebastiaan mekaar gevonden hebben in vele dingen,waaronder poker, kan het niet anders of er volgt nog. Als het van Sebastiaan afhangt, zal dat nog vòòr de grote vakantie gebeuren. Hij trakteert ons prompt in dat restaurant en nadien in de Mug & Bean, een koffieshop. Dan gaan ook zij hun eigen weg…

12 april

‘Miniatuur’pootjes

Op de luchthaven verloopt alles prima: van Johannesburg via Dubai naar Amsterdam, waar we worden opgepikt met de auto. Tijdens het rijden overlopen we de afgelopen week; voor Ilya is het duidelijk: een topervaring, super om te doen, zeker voor herhaling vatbaar in de toekomst!

Eénmaal thuis zoeken we onze kater Milo op, die zoals gewoonlijk in zijn zetel ligt te ronken. Uiteraard gunnen we hem nu even geen rust: we geven hem nu liever een volle lading aandacht. Wat een kleine pootjes toch maar in vergelijking met wat we afgelopen week in onze handen namen! Gisteren noemden we die welpen grote Milo’s, nu is Milo voor ons een kleine versie van hen. Hoe dan ook, hij is blij ons terug te zien…en omgekeerd natuurlijk ook!

Op naar de laatste blog…

 

fotoreeks Zuid Afrika: deel 6

 

Save the best for last: zwemmen met tijgers!

10 april

Gestreepte saboteurs

Vanmorgen maken we opnieuw de ruimte van de 3 leeuwen- en 3 tijgerwelpen (LT6)  schoon nadat we iedereen van vlees hebben voorzien. Harken, borstelen of werken met stoffer en blik is weer een heel karwei aangezien die welpen ons tuingereedschap beschouwen als speeltuigen. We kijken altijd goed uit voor eventuele aanvallen langs achter, waar vooral die  tijgers goed in zijn: ze sluipen geniepig achter ons aan doen een aanval die we niet zien aankomen. Het zijn ook steeds de tijgers die het meest actief zijn en altijd in de stemming zijn om hevig te spelen. De leeuwenwelpen zijn altijd een pak  rustiger. We verzamelen de losse stukjes vlees die ze gisteren van hun koeiepoot hebben afgescheurd en geven het aan de grote tijgers, die iets verderop zitten.

Speeltuin voor een bioloog

We besluiten een wandeling te maken met de honden, samen met Sabara, Salim en Sebastiaan. We nemen hiervoor het pad dat ik volg wanneer ik mijn ronde ga lopen. We passeren het mini kerkhof waar gestorven leeuwen en tijgers begraven liggen, elk met hun gedenksteen. Wat verder zien we allemaal beenderen liggen en besluiten een kijkje te nemen. Het lijkt hier wel een ‘crime scena’ uit CSI. Salim is tandarts en legt met de kaken van een koe uit hoe het mechanisme werkt. Deze plek is een ware speeltuin voor tandartsen, dokters en biologen: botten van elk mogelijk lichaamsdeel, zover we kijken kunnen.

De traantjes van besef

Opnieuw gaan we onze welpen opzoeken aan onze deur. Ze komen altijd naar ons toe om op schoot te zitten of tegen ons aan te liggen. Het begint door te sijpelen dat dit de laatste dag is. Wat tot hiertoe altijd maar oneindig vaak kon, is vanaf morgen weer onbereikbaar. En dat komt heel hard aan. We willen beiden graag nog hier blijven en hebben absoluut nog geen honger naar huis. Maar ook dit zal helaas een einde bevatten.

 

Kentucky Fried Chicken Drive

Dee komt ons halen omdat er opnieuw een hele aanhangwagen met kippen is aangekomen. We springen in de laadbak en rijden de grootste afsluiting binnen waar 50 jonge tijgers zitten. Edward, Eric en Dingan gooien de kippen uit en we zijn opnieuw getuigen van een heuse schranspartij. Hierna geven we de welpen een fles melk, die ze zoals gewoonlijk niet helemaal leegdrinken.

 

 

Onverwacht, onwijs en onbetaalbaar

Wanneer we boven komen is het tijd om de welpen hun fles te geven en om zelf ook aan ons eten te beginnen. Patricia begint ook aan een lading pudding om ‘s avonds uit te delen maar dan krijgen we te horen dat de drie tijgerwelpen wat baantjes gaan trekken in het zwembad. Er moet echter veel begeleiding bij zijn en dus laten we ons eten voor wat het is en doen we onze zwemkleren aan. De tijgers worden voorzichtig in het water gezet terwijl er altijd 1 of 2 vrijwilligers naast staan. Dit is een ongelooflijke kans die we hier krijgen! Ze zwemmen van de ene naar de andere persoon maar na een kwartiertje krijgen ze het toch wat koud en brengen we hen terug naar hun verblijf.

 

Welpverslaafd

Patricia en Dee staan nog even achter het fornuis om de pudding af te werken en ik ga met de rest van de mannen hout klein kappen voor de BBQ vanavond. Nadien bezoeken we de welpjes in onze achtertuin nog maar eens:fletsen, spelen en ravotten, allicht voor de laatste keer. We overladen ze met aandacht, nemen de laatste foto’s en doen hetzelfde bij de welpen van LT6. We bezoeken de groteer leeuwen en tijgers, Polar en Charlie en maken ons dan klaar voor de barbeque.

Smullen op z’n Afrikaans

Ingrad en Peter verzorgen een lekkere barbeque terwijl Dee en Patricia het dessert verder afwerken. Met z’n allen rond het haardvuur buiten smullen van lekker vlees is een ideale manier om ons fantastische verblijf af te ronden.

 

fotoreeks Zuid Afrika: deel 5

 

Leeuwen verplaatsen met paardenkracht

9 april

Geweldig ontwaken met die brullende leeuwen op de achtergrond. En als ik mijn gordijnen vanuit het bed opzij schuif, zie ik door het raam 6 welpjes heen en weer schieten.

Clean team ready!

Vandaag zijn we verantwoordelijk voor LT6 oftewel de afsluiting met de 3 leeuwen- en 3 tijgrwelpjes. Na het geven van de fles, maken we hun ruimte schoon. Geen makkelijke opgave, aangezien ze ofwel in het samen geborsteld vuil gaan liggen, ofwel de vuilzak willen afpakken ofwel met het vuilblik willen gaan lopen.

Pijltjes in het achterwerk van de koning der dieren

Wanneer we horen dat Peter enkel grote leeuwen komt ophalen voor een overplaatsing naar een ander park, haasten we ons tot daar. Eerst worden de grote kooien op de aanhangwagen gesleurd, 5 in totaal. Peter komt met het geweer en verdooft de eerste twee leeuwen. Ondertussen is een groep toeristen net aangekomen en volgt het hele spektakel mee. Als beide leeuwen in slaap vallen, worden ze in een groot net getild en zo versleept, een heel gewicht waarvoor veel sterke handen nodig zijn. In zijn ogen worden druppels gedaan zodat deze niet uitdrogen. Dit is een mooi moment om zijn lichaamsbouw een keer van dichtbij te bekijken, een kans die je zo goed als nooit krijgt: harde manen, grote poten, vlijmscherpe klauwen en sterke tanden…indrukwekkend! Hetzelfde gebeurt met twee andere leeuwen.

Voor nummer 4 en 5 rijdt Peter met zijn helpers en enkele vrijwilligers een andere wei in. 4 maanden geleden zat ik naast hem in diezelfde truck om vanop de eerste rij alles te kunnen volgen. Nu is deze plaats weggelegd voor Ilya. Ze moeten even rondrijden voordat ze de leeuwinnen zien die door het pijltje geraakt zijn. Wanneer ze alletwee slapen moet het allemaal heel snel gaan. De jeep kortbij parkeren, iedereen eruit om de leeuwinnen in de laadbak te tillen terwijl er ook goed wordt rond gekeken om andere leeuwen en tijgers op afstand te houden. Meestal is een welgemikte steen of tak genoeg, maar Peter lost toch nog een schot met zijn pistool. Ze haasten zich van de wei naar de aanhangwagen met de transportkooien en laden de twee wijfjes snel maar voorzichtig over.

Onweerstaanbare aantrekkingskracht

Rond het middaguur babysit ik een tijdje op Luna. Ik zet me op de grond en laat haar over me heen kruipen. Hieraan kan niemand aan weerstaan, zeker ik niet: ik vertroetel dit bolletje wol tot in het oneindige. Ze drinkt tenslotte een half flesje melk leeg en dommelt in op mijn schoot, pootjes in de lucht. Hier gewoon zitten met zo’n ‘pluche knuffelbeer’ op mijn knieën: het is ontroerend om naar te kijken en geeft me vooral het gevoel haar nooit meer te willen loslaten.

 

Blij met koeiemaag

In de namiddag hang ik wat rond tussen Kylie, Kheela en de rest. We spenderen samen nog wat tijd op ‘ons terras’ tussen de 6 kleine rakkers tot we horen dat Dee de ingewanden van een koe in een weide met tijgers gaat droppen. We snellen naar daar en kruipen in de truck om mee de weide in te rijden zodat we kunnen zien hoe de tijgers op dat vlees vliegen. Hierna maken we twee koeiepoten klaar om straks aan de welpen te geven. Een heel gewicht om zo’n poot omhoog te tillen en op te hangen in de koelruimte. Dan gaan we samen met Dee naar LT6 oftewel de 6 leeuwen- en tijgerwelpjes om wat met hen te spelen.

Tussen luipaard en cheetah

Nu is het de moment dat Ilya zijn ‘prijs’ krijgt die hij gewonnen heeft met een partijtje poolen met Dee: hij mag even binnen bij de twee luipaarden. En dat is niet zomaar iets: Dee doet dit niet voor iedereen, eigenlijk doet hij het al een tijd niet meer. Maar hij maakt voor Ilya een dikke uitzondering, zodat hij,net zoals ik indertijd, de kans krijgt iets heel uitzonderlijks te mogen ervaren. Luipaarden kunnen een mens op ongenadige wijze onmiddellijk doden als ze willen, dus het lijkt zeer gevaarlijk. Toch is er volgens Dee niks te vrezen en dus gaan ze beiden naar binnen. En er gebeurt ook niets verkeerds, integendeel, het gaat uitstekend als luipaard Sahara komt fletsen.

Meer zelfs, Ilya mag ook binnen bij Charlie de cheetah. En gek genoeg is hij hiervoor minder op zijn gemak dan daarnet, wat gek is want twee luipaarden zouden meer schade kunnen berokkenen dan één cheetah die in dit geval ook nog eens slecht te been is. Maar ook hier loopt alles op wieltjes: Ilya geeft Charlie zijn vlees en blijft wat bij hem zitten.

 

 

 

Pokerface

Voor het avondeten spenderen we opnieuw veel tijd bij de 6 welpjes aan onze deur. Het is eens wat anders om met hen bezig te zijn als het donker is. Ze zijn opvallend actiever, te actief eigenlijk want ze vliegen tegelijk op me af waardoor ik me behoorlijk moet verzetten om niet teveel leeuwentandjes in de broek te hebben. Later op de avond zitten we allemaal samen rond een kampvuur en speelt Ilya poker met vrijwilligers Callum en Sebastiaan.

Tot slot gaan we nog eens kijken aan het uitkijkpunt aan de vijver, waar ‘s avonds de grote leeuwen en tijgers weleens komen liggen. En deze keer is er heel wat volk. Het doet me zeker denken aan mijn eerste avond in Boskoppie indertijd: hier is de plaats waar ik het toen helemaal verloor…maf om hier nu samen te staan.

 

fotoreeks Zuid Afrika: deel 4

 

Vandaag spelen we voor gids

8 april

Welpjes wegborstelen

We beginnen de ochtend met een impalapoot voor de zes welpen waar we vandaag verantwoordelijk voor zijn. Pieter, de zoon van de bazin, heeft gisteren twee impala’s geschoten en het is voor de leeuwen en tijgers een welkome afwisseling van de kippen en de melk. Het voederen duurt niet lang en na een korte opruimactie in de ren zit het eerste deel van onze shift erop.

Een bijna-ramp

Kylie en Kheela, de twee kleine tijgers van 8 weken oud zijn ontsnapt door een slecht gerepareerd gat in de omheining van hun kooi. Ze zitten in een dichtbegroeid stuk struikgewas dat aan 3 kanten begrensd is door volwassen leeuwen. Gelukkig hebben we de ontsnapping snel door en is het alle hens aan dek voor de reddingsactie. Terwijl Mady, het Australisch meisje waar de 2 kleintjes het meest mee optrekken, langs boven de struiken inkruipt en hen roept, gaan Dee en ik rond om er langs beneden voor te zorgen dat ze niet voorbij de omheining van de grote katten lopen. Het heeft even geduurd, maar na een heel gedoe hebben we ze dan toch te pakken.

2 impala’s en een schaap

We gaan nu naar de meat room waar de rest van de twee geschoten impala’s moet versneden worden. Dit is de eerste keer dat ik vlees ga versnijden in de meest rudimentaire zin van het woord. De impala moet worden opengesneden en alle ingewanden moeten eruit. Een buitenkans om eens goed te zien hoe de organen er allemaal uitzien. We halveren het beest daarna in de lengte en hangen het op in de koelcel samen met een gevild schaap en de rest van de tweede impala.

Touren en gidsen

Ook in Zuid Afrika is het Paasweekend en er komen vandaag heel wat toeristen naar het park. Elke vrijwilliger neemt een tour voor zijn rekening en Patricia en ik zijn op de middag ook aan de beurt met een vrij grote groep. Wanneer we na een dik uur bij de kooi met 4 maand oude welpen aankomen begint het echter dikke druppels te regenen. 5 minuten later is echter alles weer opgeklaard, maar de welpen zijn nu wel superactief. En omdat ik mijn rugdekking voor 2 seconden laat vallen hangt er voordat ik het weet een tijgertje aan mij. Gevolg: een paar flinke kretsen om m’n rug en een T-Shirt met een aantal extra gaten. Maar bon, dat wisten we op voorhand en het is niet zo dat we hier met onze beste outfit naartoe zijn gekomen.

Oude bekenden

We gaan ook eens een kijkje nemen bij de andere dieren van het park. Zoals Floss, de geit die een paar dagen geleden bijna door de draad werd getrokken door een tijger maar er gelukkig met enkele hechtingen vanaf is gekomen, en Stormy, een kalf dat niets liever doet dan mensen uit de weg duwen. In de weide daarnaast zitten de rest van de graseters waaronder 2 geitjes die Patricia 4 maanden geleden ook heeft groot getrokken met de fles. Ze zijn een pak gegroeid maar komen toch nog naar haar toe gelopen. Suzy, een schaap van toen moet er echter niet van weten.

Kippen deponeren

Terwijl Patricia nog even bij Kylie en Kheela gaat zitten, ga ik met Dee rond om de “feeding tour” verder voor te bereiden. Elke zondag om 4 uur worden de bezoekers immers getrakteerd op een rondleiding waarbij de meeste groepen dieren gevoederd worden terwijl de toeristen er met hun neus (en camera) vlakbij staan. Wanneer de groep aan de tour begint gaan vrijwel alle vrijwiligers mee om een oogje in het zeil te houden. De meeste mensen nemen het niet zo nauw met de 2 meter afstand van de afsluiting.

Ik help Dee met het ophangen van 2 impalahelften in de bomen bij de luipaarden. Het zijn ongelofelijke klimmers en wanneer het hek open gaat hebben ze maar 1 of 2 sprongen nodig om tot bij het vier meter hoog hangende vlees te gaan.

Babysit

Wanneer de grote groep terug aankomt aan het onthaal wil een aantal mensen natuurlijk ook wat drinken. Het park is voorzien van een kleine bar en Ingrad vraagt me of ik ervoor wil zorgen dat iedereen die wil iets te drinken krijgt. Het is even zoeken naar de juiste glazen, maar mijn eerste fooi als barkeeper is al snel een feit.
Patricia geeft ondertussen de fles aan Luna, het 4 weken oude welpje.

 

fotoreeks Zuid Afrika: deel 3